การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาความสามารถการเขียนภาษาอังกฤษเชิงสร้างสรรค์ของ
นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4/1 โรงเรียนสตูลวิทยา ด้วยการจัดการเรียนรู้ตามเทคนิคการเรียนรู้แบบเพื่อนคู่คิด
ร่วมกับปัญญาประดิษฐ์โดยใช้บริบทชุมชนเป็นฐาน และ 2) ศึกษาความคิดเห็นของนักเรียนต่อการจัดการ
เรียนรู้ดังกล่าว โดยใช้รูปแบบการวิจัยเชิงปฏิบัติการในชั้นเรียน (Classroom Action Research) ตามแนวคิด
ของ Kemmis and McTaggart (1988) กลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4/1 จำนวน 30 คน ได้
จากการเลือกวิธีแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย แผนการจัดการเรียนรู้การเขียนภาษาอังกฤษเชิง
สร้างสรรค์ 2 แผน แบบวัดความสามารถการเขียนภาษาอังกฤษเชิงสร้างสรรค์ และแบบสัมภาษณ์ การเก็บ
ข้อมูลดำเนินการใน 2 วงจรปฏิบัติการ ได้แก่ วงจรปฏิบัติการที่ 1 เรื่องการเขียนย่อหน้าแสดงความคิดเห็น
(Giving Opinions) และวงจรปฏิบัติการที่ 2 เรื่องการเขียนย่อหน้าเล่ากิจวัตรประจำวัน (Daily Routine) สถิติ
ที่ใช้เพื่อวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ ได้แก่ การทดสอบค่าทีของกลุ่มตัวอย่างเดียว (One Samples T-test)
ค่าเฉลี่ย (Mean) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (SD) และร้อยละ (%) และใช้วิธีการวิเคราะห์เนื้อหาเพื่อวิเคราะห์
ข้อมูลเชิงคุณภาพ ผลการวิจัยพบว่า 1) ความสามารถการเขียนภาษาอังกฤษเชิงสร้างสรรค์ของนักเรียนไม่มี
ความแตกต่างจากเกณฑ์เปรียบเทียบในวงจรปฏิบัติการที่ 1 แต่อย่างไรก็ตาม ความสามารถการเขียน
ภาษาอังกฤษเชิงสร้างสรรค์ของนักเรียนสูงกว่าเกณฑ์เปรียบเทียบในวงจรปฏิบัติการที่ 2 อย่างมีนัยสำคัญทาง
สถิติที่ระดับ 0.05 และ 2) นักเรียนสามารถพัฒนาความสามารถด้านการจัดโครงสร้างการเขียน การเลือกใช้
คำศัพท์ และการใช้ไวยากรณ์ได้ดีขึ้น อีกทั้งยังมีความมั่นใจในการถ่ายทอดความคิดสร้างสรรค์มากขึ้น ผลการ
สัมภาษณ์สะท้อนว่านักเรียนมีทัศนคติเชิงบวกต่อการเรียนรู้แบบเพื่อนคู่คิดและการใช้ AI เป็นผู้ช่วย เนื่องจาก
ช่วยเพิ่มแรงจูงใจ ลดความกังวล และเปิดโอกาสให้นักเรียนแลกเปลี่ยนความคิดเห็นร่วมกันมากขึ้น โดยสรุป
การจัดการเรียนรู้ด้วยเทคนิคเพื่อนคู่คิดร่วมกับปัญญาประดิษฐ์ (AI) โดยใช้บริบทชุมชนเป็นฐาน ช่วยส่งเสริมให้
นักเรียนสามารถพัฒนาทักษะการเขียนภาษาอังกฤษเชิงสร้างสรรค์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ